Terapia laserowa to zabieg medyczny wykorzystujący skupione światło do stymulacji procesu zwanego fotobiomodulacją (PBM oznacza fotobiomodulację). Podczas PBM fotony wnikają do tkanki i oddziałują z kompleksem cytochromu c w mitochondriach. Ta interakcja uruchamia kaskadę zdarzeń biologicznych, która prowadzi do zwiększenia metabolizmu komórkowego, co może zmniejszyć ból i przyspieszyć proces gojenia.
Terapia fotobiomodulacyjna jest definiowana jako forma terapii światłem wykorzystująca niejonizujące źródła światła, w tym lasery, diody elektroluminescencyjne i/lub światło szerokopasmowe, w zakresie widzialnym (400–700 nm) i bliskiej podczerwieni (700–1100 nm). Jest to proces nietermiczny, w którym endogenne chromofory wywołują zjawiska fotofizyczne (tj. liniowe i nieliniowe) i fotochemiczne w różnych skalach biologicznych. Proces ten przynosi korzystne efekty terapeutyczne, w tym między innymi łagodzenie bólu, immunomodulację oraz wspomaganie gojenia się ran i regeneracji tkanek. Termin terapia fotobiomodulacyjna (PBM) jest obecnie używany przez naukowców i praktyków zamiast takich terminów jak laseroterapia niskoenergetyczna (LLLT), zimny laser czy laseroterapia.
Podstawowe zasady terapii fotobiomodulacyjnej (PBM), zgodnie z obecnym stanem wiedzy naukowej, są stosunkowo proste. Panuje konsensus, że zastosowanie terapeutycznej dawki światła na uszkodzoną lub dysfunkcyjną tkankę prowadzi do odpowiedzi komórkowej, mediowanej przez mechanizmy mitochondrialne. Badania wykazały, że zmiany te mogą wpływać na ból i stan zapalny, a także na naprawę tkanek.