Endre Mester, węgierski lekarz i chirurg, zasłynął z odkrycia biologicznych efektów laserów małej mocy. Dokonało się to kilka lat po wynalezieniu lasera rubinowego w 1960 r. i lasera helowo-neonowego (HeNe) w 1961 r.
Mester założył Centrum Badań Laserowych na Uniwersytecie Medycznym im. Semmelweisa w Budapeszcie w 1974 roku i pracował tam do końca życia. Jego dzieci kontynuowały jego dzieło i przeniosły je do Stanów Zjednoczonych.
W 1987 roku firmy sprzedające lasery twierdziły, że ich urządzenia mogą uśmierzać ból, przyspieszać gojenie się urazów sportowych i wiele innych zastosowań, ale wówczas istniało niewiele dowodów na poparcie tych twierdzeń.
Mester pierwotnie nazywał tę metodę „biostymulacją laserową”, ale wkrótce stała się znana jako „laseroterapia niskoenergetyczna” lub „światłolecznictwo”. Po zaadaptowaniu diod elektroluminescencyjnych przez badaczy tej metody, zaczęto ją nazywać „światłolecznictwem niskoenergetycznym”, a aby rozwiać wątpliwości co do dokładnego znaczenia terminu „niski poziom”, pojawił się termin „fotobiomodulacja”.